Literatura. Wywodzi się z tradycji staro-cerkiewno-słowiańskich. Wyraźniej wyodrębniła się i osiągnęła wysoki poziom w okresie wzrostu potęgi państwa serb. (XIII XIV w.) począwszy od pism arcybpa Sawy Nemanicia; rel., w duchu bizant., charakter literatury łączył się z kultem serb. dynastii (biografie panujących). Jej rozwój przerwał w XIV w. najazd tur., ale średniow. tradycja zachowała ciągłość do XVIII w., gdy literatura serb. zaczęła się odradzać w sferze wpływów eur. baroku i oświecenia (D. Obradović). Nowy kierunek nadał jej w XIX w. V. Karadzić wydawca pieśni lud., reformator języka i pisowni. Uznanie twórczości lud. za źródło literatury i nar.-wolnościowe ideały określały jej rozwój w epoce romantyzmu